In zowel individuele als groepssessies zoals familieopstellingen of innerlijk kindwerk valt me het belang van oogcontact steeds opnieuw op. De ander zien én gezien worden door de ander. Het is wezenlijk van belang.

Als volwassene – en ook als kind – verlang je namelijk om gezien te worden voor wie je werkelijk bent. Met alles wat er is en niet is, al jouw kwaliteiten en valkuilen.
En tegelijkertijd schuilt hier vaak ook een grote angst achter. Angst om:

  • afgewezen te worden
  • niet te worden gezien
  • liefde te ontberen
  • … 
Photo by Jordan Whitfield on Unsplash
Photo by Rik van der Kroon on Unsplash

De blik van jouw ouders

Vaak werd je als baby, kind of jongvolwassene door jouw ouders en omgeving niet werkelijk gezien zoals je was. Je werd bekeken door een gekleurde bril vol van verwachtingen, behoeften, wensen, verlangens en soms ook oordelen. Niet door een neutrale, liefdevolle blik die je niet enkel zag met de ogen, maar ook met het hart en de ziel.

Deze liefdevolle blik ontbrak geregeld. Geen wonder dat je als volwassene nog steeds zoekt en hunkert naar zo’n (ogen)blik. Je gaat hiernaar op zoek bij vrienden, geliefden, minnaars, leidinggevenden, goeroe’s,…
Vaak kies je dan ook onbewust een partner uit die dit gemis eveneens heeft ervaren. Aangezien je dit nooit of nauwelijks hebt geleerd van jouw ouders en omgeving, is het moeilijk om dit jouw partner te geven en is het voor jouw partner wellicht ook moeilijk jou dit te bieden.

Als ik kijk naar mijn eigen gezin van herkomst, dan zie ik nu als volwassen man dat mijn vader mij vaak niet zag. Als hij me al zag, dan zag hij mij niet zoals ik ben, maar wou hij dat ik anders was. Mijn moeder zag mij wel, maar door een gekleurde bril. Haar ogen waren voortdurend op mij gericht met een blik waaruit haar eigen behoeften sprak. Een blik die van mij vanalles wou in plaats van dat zij aan mij kon geven wat ik nodig had.

Via opstellingen en innerlijk kindwerk werden deze zienswijzen van mijn ouders voor mij helder. Zo kon ik hun meer vanuit mildheid benaderen. Ik kon namelijk zelf zien dat zij de delen die ze zelf als kind niet hadden gehad op mij projecteerden en dit zo van generatie op generatie werd doorgegeven.

Opstellingen zorgen ervoor dat ik dit intergenerationeel gemis kan doorbreken zodat ik het zelf niet hoef door te geven aan toekomstige generaties. Zo ontstaat heling en vrijheid.

Kwetsbaar zijn en kwetsbaarheid durven toelaten

Bovendien is het vaak eng en beangstigend om werkelijk te zien en gezien te worden. Het lijkt alsof je naakt voor de ander staat en de ander doorheen al je pantsers en overlevingsmaskers kan kijken tot in je hart en ziel. Dit is heel kwetsbaar én tegelijk ook heel krachtig als je dit durft toe te laten. Door therapie en jouw persoonlijk ontwikkelingsproces kan dit gemis gelukkig worden geheeld. Ook een warme, liefdevolle relatie kan hierin heel wat betekenen en heling teweegbrengen.

Jezelf zichtbaar maken

Door dit hier zo neer te pennen, maak ik mezelf zichtbaar. Dit is spannend, heel open en kwetsbaar. En ik voel ook de kracht, de levensenergie terwijl ik dit schrijf.

Graag wil ik je uitnodigen om samen met mij kwetsbaar te zijn en jouw verhaal te delen zodat eveneens jouw kracht kan voelen.

  • Wanneer en door wie voelde jij je niet gezien?
  • Op welk moment en bij wie voelde jij je net wel gezien?
  • Wanneer kon jij de ander niet zien zoals die werkelijk was?
  • En zijn er ook momenten geweest waarop je dat wel kon?
  • Was dat toen wederzijds of niet?
  • En hoe voelde je je toen?
  • Kan jij wel jezelf zien zoals je bent?

Kortom, ik ben benieuwd naar jouw verhalen.

Photo by Rui Silvestre on Unsplash

Ga de uitdaging aan

Via een familieopstelling kan je meer zicht krijgen op bovenstaande vragen zodat er heling in jezelf en jouw familiesysteem kan ontstaan.

Ga dan nu de uitdaging aan en contacteer mij voor een vrijblijvend gesprek t.w.v. 15 euro of meld je aan voor een opstellingendag.

Ga de uitdaging aan