Zien en gezien worden

Zien en gezien worden

In zowel individuele als groepssessies valt me het belang van oogcontact steeds opnieuw op. De ander zien én gezien worden door de ander. Het is wezenlijk van belang.
Als volwassene – en ook als kind – verlang je namelijk om gezien te worden voor wie je werkelijk bent. Met alles wat er is en niet is, al jouw kwaliteiten en valkuilen.

Vaak werd je als baby, kind of jongvolwassene door jouw ouders en omgeving niet werkelijk gezien zoals je was. Je werd bekeken door een gekleurde bril vol van verwachtingen, behoeften, wensen, verlangens en soms ook oordelen. Niet door een neutrale, liefdevolle blik die je niet enkel zag met de ogen, maar ook met het hart en de ziel.

Deze liefdevolle blik ontbrak geregeld. Geen wonder dat je als volwassene nog steeds zoekt en hunkert naar zo’n (ogen)blik. Je gaat hiernaar op zoek bij vrienden, geliefden, minnaars, leidinggevenden, goeroe’s,… Vaak kies je dan ook onbewust een partner uit die dit gemis eveneens heeft ervaren. Aangezien je dit nooit of nauwelijks van jouw ouders en omgeving hebt geleerd, is het moeilijk om dit jouw partner te geven en is het voor jouw partner wellicht ook moeilijk jou dit te bieden.

Bovendien is het vaak eng en beangstigend om werkelijk te zien en gezien te worden. Het lijkt alsof je naakt voor de ander staat en de ander doorheen al je pantsers en overlevingsmaskers tot in je hart en ziel kan kijken. Dit is heel kwetsbaar én tegelijk ook heel krachtig als je dit durft toe te laten. Door therapie en jouw persoonlijk ontwikkelingsproces kan dit gemis gelukkig worden geheeld. Ook een warme, liefdevolle relatie kan hierin heel wat betekenen en heling teweegbrengen.

Ik denk vaak terug aan het moment waarop mijn geliefde mij werkelijk zag en aanraakte én ik hem. Op een warme zomers dag lagen we bij een kabbelend beekje op een dekentje te genieten van elkaar. Hij legde zijn hand op mijn hart en keek me intens in mijn ogen. Ik keek intens terug en zag mezelf weerspiegeld in zijn ogen. Zijn hand leek in mijn borstkas te zakken en mijn hart aan te raken. Ik voelde de liefde en levensenergie (kundalini) doorheen heel mijn lijf stromen. Het kabbelende beekje leek wel veranderd in een kolkende rivier.

Het leek alsof ik mezelf voor het eerst ook écht kon zien. Tot in de kern van mijn wezen, mijn ziel. Zo’n intens moment van werkelijk zien én gezien worden. Kristalhelder, magisch, onvoorwaardelijk, oprecht, liefdevol, geborgen, veilig, begripvol, … Een moment buiten tijd en ruimte zo leek het wel. Puur ZIJN. In symbiose met elkaar tegelijkertijd toch heel erg bij onszelf zijn. Een helend moment. Een moment van zichtbaar worden, kwetsbaar en naakt én ook heel krachtig stromend.

Door dit hier zo neer te pennen, maak ik mezelf zichtbaar. Dit is doodeng, heel open en kwetsbaar. En ik voel ook de kracht, de levensenergie terwijl ik dit schrijf.

Wanneer en door wie voelde jij je niet gezien? Op welk moment en bij wie voelde jij je net wel gezien? Wanneer kon jij de ander niet zien zoals die werkelijk was? En zijn er ook momenten geweest waarop je dat wel kon? Was dat toen wederzijds of niet? En hoe voelde je je toen?

Kortom, ik ben benieuwd naar jouw verhalen. Deel ze gerust op mijn Facebook pagina of via mail.

Namaste,

Utsav

Aanbevolen literatuur:
Ik zie je. Relatie in beweging.
Omkar Dingjan & Divyam Kranenburg.
Boek in België te verkrijgen via Puur na Tuur.

2018-08-05T11:50:07+00:00

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.